]]>

من یک تخته بازم!
شاید باورتون نشه ولی تخته نرد رو از آمادگی شروع کردم و  اول دبستان کاملا یاد گرفتم و تا امروز هر فرصتی که پیدا شده با شوق و هیجان بازی کردم.
این عکس من و رحیم آقاس .رحیم آقا با سن و سال بالا از تخته نرد بازای قدیمه که من تا یادمه هر وقت پیشش رفتم با هم دسته و پنجه نرم کردیم.اصولا حریف قدری هستم براش.نتیجه بازی همیشه جوری بوده که یا من یک دور 5 تایی بازی رو بردم یا اون .
یادش بخیر.تخته نرد جزو لوازمی بود که زمان دانشجویی با خودم به یزد بردم.تخته نردی بود ساخت سوریه با مهره های طرح عاج و با قدمتی 40 ساله.در زمانی که به تهران برگشتم ،تخته نرد که امانت پیش بچه ها بود گم شد.تخته نردی که یکبار در خواب دیدم به یزد رفتم و ضمن جمع کردن لوازمم اون روهم با خودم آوردم.
این عکس هم یادگاری از 13 بدر امساله.خونه ای که 50 ساله هر سال همه فامیل دور هم جمع میشن]]>

 

 ]]>

]]>

عرب جماعت یعنی شکم .حالا خود شکم هم برای خودش محدوده معین  و مشخص داره.در عسکهای بالا تناسب درخواست و سلیقه عراقی ها در حریم شکم به خوبی مشخصه.
اینکه شهوت جنسی و گرسنگی در همه هست شکی نیست ولی تجویز و تبلیغ اون در یک مکان از شاهکارهای عرب جماعت خصوصا از نوع عراقیشه که در هیچ جای دیگه دیده نمیشه.  ]]>

]]>

و ببین برای لقمه نان چکار میکنند.یکی بار میبرد و دیگری از بقچه وصله زده اش خزعبلات را پهن میکند و چشم انتظار عابرین عجولند تا با سکته ای ترحم نگاهی به بساطش کنند و از او چیزی بخرند.
وانگهی آن یکی دل ضعفه میرود از فروش مرغ دست و پا بسته اش]]>

]]>

اون وقتی که ساختمون ترک اولیه رو برداشت گفتن مهندس ساختمان در محاسباتش مبنی بر وجود قنات در این بخش از زمین اشتباه کرده و بعد از ماجرا از ایران فرار میکنه.
جمعه هفته گذشته پارچه ای از شهرداری منطقه دو از ساختمون آویزون شده بود و ماموران شهرداری با پتک مشغول در آوردن قاب پنجره ها و فلزات بدردبخور ساختمون بودن.
بنظرم وضعیت خطرناکی بود و نگران کارگرهای داخل ساختمون بودم ولی رو هم رفته گفتم حتما همه پیش بینی ها لازم برای تخریب یا فقط برداشتن قاب های فلزی در و پنجره ها انجام شده.
بلوار یک طرفه هست و در حال پیدا کردن کارگرهای زیر آوار هستن.هر چند امیدی به زنده موندنشون با پیش بینی ارتفاع عملیات و محل سقوط نیست.
امروز بعد از چهار سال همه یادشون اومده دنبال مقصر باشن]]>

]]>

این هم یکی از آرزوها بود.
رفتن به برج میلاد .برجی که چند ساله لحظه به لحظه ساختنش رو در مسیرهای روزانه شهری می بینیم.
به دعوت شرکت بلندپایه مجری ساخت برج برای نشان دادن قدرت فنی مهندسی تیم ایرانی برای ساخت برج 33 طبقه ای در الجزائر
سرمایه گزاری توسط گروه ما و عملیات مهندسی توسط تیم بلند پایه
تصویر ششم ،مهندس حاتمی رو نشون میده.کسی که میلاد رو مثل یک بچه بزرگ کرده و به جزء جزء اون آشناست.برج رو خودش ساخته و بهش افتخار میکنه.]]>

]]>

بدون شرح!]]>

]]>

جا تره بابا بزرگ نیست!]]>

]]>

برق برای خیلی از کشورها از جمله عراق معضل بزرگ و حیاتی بشمار میره.مردم عراق برای اینکه دلخوش 2ساعت برق دولتی نباشن مجبورن از چنین سیستم مبهمی استفاده و با کشیدن سیم های تک فاز به منازل و مغازه ها ،برق مصرفی خودشون رو تامین کنن.
اینکه این سیم کشی به سبک تارهای عنکبوت ظاهر زشتی به شهر میده مهم نیست ،مهم خطریه که در صورت اتصال و یا ایجاد اشکال بحرانی به دنبال داره.
چند وقت قبل دوستی از آمریکا عکسی برام ارسال کرد که پشت زمینه اون پر بود از سیم کشی های به سبک تصویری که الان گذاشتم.
برام جالب بود که کشور پیشرفته ای مثل آمریکا هم از مشکل کمبود برق رنج میبره.
این عکس مربوط به ژنراتوری هست که در یکی از بهتری نقاط کربلا قرار گرفته و اکثر خونه های اطراف از برق این ژنراتور در زمان کمبود برق استفاده میکنند.
دیدن این تار عنکبوت برقی و مقایسه اون با برقی که به صورت نامحدود در کشور ما استفاده میشه موجب میشه قدر امکانات موجود رو بیشتر بودنیم.]]>

]]>

اعتقاد دارم اگر چند روز قبل به برای نماز مغرب و عشا در امامزاده هاشم توقف نداشتیم الان به خاطر اتفاقی که داشت می افتاد جون سالم به درد نمی بردم.فکر کنین سه بار تا مرز دره بری و برگردی و در آخر جهت ماشین عوض بشه و زنده بمونی !]]>

]]>

پنجعلی و اگر اشتباه نکنم فنونی زاده عزیز
به پنجعلی میگم پس کی نوبت شما میشه ،گفت ما همیشه بیرون گود بودیم و خواهیم ماند

مجتبی محرمی که با اومدنش همه سالن رو بهم ریخت
کاش 4تا مجتبی تو فوتبال امروز داشتیم

دوربینم شارژ نداشت منم حوصله نداشتم عکس بگیرم!

یادش بخیر... اردیبهشت که تموم میشد و خرداد از راه می رسید کم کم روغن کاری دستگاههای شهربازی شروع میشد و از نیمه های خرداد صدای شلوغی و جیغ مردم خیابان سئول و چمران رو تکون میداد.درسته که اواخر خیلی گرون شده بود ولی یادمه 20سال پیش پدرم میگفت بذار پول خردها که جمع شد یک روز میریم شهربازی.بوی بلال و لذت به پا کردن پشمک با یک چوب تورنادو،سفینه،گوریل انگوری،سورتمه و ترن ...همش رفت تو بایگانی خاطرات بچگی ]]>

داشتن جمعش میکرد.منظورم تابلوی بزرگ شهربازی.تابلویی که سالهای سال چراغ و مهتابی هاش رو عوض نکرده بودن ولی همچنان سمبل هرچی شهربازیی بود که تو ذهنم نقش می بست.
خوشحالم که حداقل از این تابلو پیر در روزهای آخرش عکسی گرفتم.

خاطراتی که از شهربازی دارین در نظرخواهی بنویسین

دیروز

امروز

]]>